Het was even wennen toen ik een soort van ontwaakte van de morfine, waar ik een tijd aan gezeten had. Dat waren dagen die ik me maar half herinner. Toen we stopten met de morfine kwam alles als een keiharde realiteit binnen, en dat was heftig. Vrijdag was een echte jankdag. Er hoefde maar iemand naar me te kijken en daar ging ik al. Het idee van nog 10 dagen in het ziekenhuis, mijn armen die niet mee willen werken, en waarvan het de vraag is in hoeverre dit zich herstelt. Het kwam die dag goed binnen. Daarna het paasweekend met daarin de verjaardagen van Andries en Wilbert, we hebben er zoveel mogelijk geprobeerd wat van te maken en maandag hebben we met de kinderen een paasbrunch gehouden op mijn kamer. Andries had het goed verzorgd met heerlijke verse croissantjes, broodjes, eieren en nog veel maar lekkers. Tot mijn verrassing lukte het mij om een heel croissantje te eten en een stukje paasstol.
Strijdvaardig
Sinds gisteren is de strijdvaardigheid weer in me gevaren. Ook al werkt die arm niet goed mee en heb ik pijn, ik probeer zoveel mogelijk zelf te doen. De energie is nog ver te zoeken, en toen ik klaar was met douchen had ik het gevoel een complete work out te hebben gedaan. Deze week hoop ik dat de revalidatie gaat beginnen en kan ik nog een paar keer mee doen met de Oncofit. Op de afdeling is een fitnessruimte waar je onder begeleiding van de fysiotherapeut gebruik van mag maken.
Ik ben nu alleen nog in het ziekenhuis voor de toediening van de antibiotica via het infuus, 6 x per 24 uur. Tussendoor mag ik mijn gang gaan, voor zover dat lukt. Als het goed is mag ik maandag naar huis. Ik kan niet wachten….
De kunst is om niet te ver vooruit te kijken, maar dag voor dag. Vandaag is vandaag. En deze dag heeft genoeg aan zichzelf. Deze dag krijg ik kracht en weet ik dat ik het niet alleen hoef te doen. God zorgt, ook al begrijp ik er soms niets van.
‘Morgen komt later, en gisteren is alweer weg. Dit is vandaag. Met z’n vreugde en zijn pijn. Je hoeft maar een ding te doen: er zijn.'
Blogberichten 
Lieve Mieneke,
Elke keer als ik je blogs lees word ik diep geraakt. Niet alleen door je kracht maar vandaag ook door de zware weg die jullie moeten gaan. Wat hoopte je met Pasen thuis te zijn. Fijn dat er nu uitzicht is op thuiskomst, al zal de weg zwaar en nog lang zijn. Weet dat je vaak in mijn gedachten en gebeden bent. Jullie als gezin en jij persoonlijk. Ik wen je Gods onmisbare zorg, zegen, nabijheid en liefde toe. Wat heb je dat nodig!!! Liefs van mij en Gerlof
LikeLike
Inekebroekema@gmail.com
LikeLike
Dag Mieneke,
Ik ken je alleen als de vrouw van Andries uit de verhalenbundel. Maar wat een beeld van een dappere vrouw krijg ik van je. Ik wil jou en Andries heel veel sterkte wensen in deze strijd en moed om alleen naar vandaag te kijken. En met jou hoop ik dat je snel weer sterk genoeg bent om naar huis te mogen.
God zij met jullie. Een hartelijke groet van, Francien, collega van Andries
LikeLike
Wat een moed en kracht heb je in je.We wensen jou en je geliefden ook Gods kracht en heel veel sterkte toe en hopen met jou dat je maandag naar huis mag gaan
We blijven voor jullie als gezin en speciaal voor jou bidden!!
En we hopen dat de medicatie voor alles aanslaat.
Hartelijke groeten van Kees en Greetje Vos
LikeLike
Dag Mieneke,
Ik ben blij weer een “blog” van je te lezen, ook al is de inhoud op zijn minst gezegd “pittig”.
Wat vergt deze ziekte en behandeling veel van je op alle gebied.
En niet alleen van jou maar ook van Andries en je kinderen. Ik hoop dat ook zij de kunst verstaan om niet te ver vooruit te kijken, hoe moeilijk dat ook is.
Lieve groet
Inge
LikeLike