Een week geleden alweer dat we in het ziekenhuis waren voor de uitslagen van het laatste bloedonderzoek. Meestal word ik een beetje zenuwachtig als we in de wachtkamer van de hematologie zitten te wachten, maar voordat we weggingen bedacht ik opeens dat ik mijn uitslagen al kan bekijken via MijnMeander, dat scheelt weer een stressmoment. En daar kon ik zien dat de M-proteïne nog steeds stabiel op 0 staat (God zij dank!) en de rest van de uitslagen wat betreft mijn weerstand en het HB wel in de lift zitten, maar dit niet zo hard gaat. Nog steeds hang ik onderaan in de waarden van wat het zou moeten zijn. Gelukkig kon de specialist vertellen dat dit normaal is en het nu eenmaal niet sneller gaat.

‘Do small things with great love’

Het zit de hele dag al in mijn hoofd, ik krijg hem er niet uit: Echt zo’n oneliner die je op Facebook tegenkomt of op een tekstbord, ik heb hem zelf ook wel eens op mijn krijtbord geschreven. Achteloos eigenlijk, want ondertussen plande ik mijn dagen zo vol, dat veel maar even tussendoor moest: o, ja, nog even een appeltaart bakken voor morgen, en nog even snel dat hoekje stylen in de woonkamer, ziet dat er weer leuk uit. Alles even snel tussendoor en dan ’s avonds uitgeblust op de bank zitten. En nu zit ik met deze zin in mijn hoofd, want even tussendoor, dat gaat even niet. Die appeltaart moet ik echt plannen, met pauzes(!), en dat geldt voor zoveel andere dingen. En eigenlijk wíl ik het ook niet meer, want ik heb gemerkt dat het veel leuker is om ergens de tijd voor te nemen, ook al zijn het routineklusjes. De situatie dwingt mij om alles rustiger aan te doen en regelmatig de keuze te maken om dingen te laten liggen voor een later tijdstip. Ik hoop dat ik dit kan vasthouden als het allemaal weer wat beter gaat en ik het ook weer sneller kán.

Conditie

Ondertussen fiets ik minstens twee keer in de week naar het ziekenhuis voor de revalidatie en soms nog een keer extra voor een bezoek aan de specialist. Mijn conditie gaat vooruit, en de kracht in mijn armen wordt beter. Ik merk dit vooral in de dagelijkse bezigheden die me steeds beter afgaan. Wel komen we (de fysiotherapeut en ik) er steeds meer achter hoeveel schade ik heb opgelopen aan mijn zenuwen. Dacht ik eerst dat het alleen maar in mijn armen zat, komen we er nu achter dat mijn linkerbeen ook een tik heeft meegekregen. Dit zorgt er voor dat het lopen nog steeds niet zo lekker gaat en ik hier flink op moet trainen. Voor de stabiliteit heb ik steunzooltjes aangemeten gekregen. Die moeten mij helpen, maar hier merk ik nog niet zoveel van. Morgen heb ik weer een afspraak bij de revalidatiearts, eens kijken of hij nog meer ideeën in het vat heeft zitten.

Vooruitkijken

Door de revalidatie in het ziekenhuis en de oefeningen die ik voor thuis mee krijg en daarnaast de huishoudelijke karweitjes die ik al kan doen vliegen de dagen voorbij. Natuurlijk geniet ik van het heerlijke weer en realiseer me regelmatig dat dit wel een cadeautje is. Vooruitkijken of plannen heb ik nog niet zoveel gedaan, maar zo langzamerhand begint er wel weer wat te kriebelen. Voor de komende periode hebben we een vakantie naar Engeland gepland en verder ben ik alweer een keer op mijn werk geweest voor een praatje en een kopje koffie. Ik kan nu ook weer op de werkomgeving inloggen en zo thuis mijn mail een beetje bijhouden. Op deze manier kan ik er een beetje inkomen en wordt mijn wereldje weer wat groter. Dit kan ik lekker doen in de tuin op onze heerlijke tuinbank! Met de kussens die we hier onlangs voor hebben aangeschaft is het een heerlijk hoekje geworden waar het goed toeven is.

‘God legt elke nieuwe morgen, elke nieuwe kans in het leven als een geschenk in onze handen.’

Groet, Mieneke