Vanuit mijn slaapkamerraam zie ik de bomen langs de Liniedijk elke dag een stukje groener worden. De zon schijnt stralend en de lucht is blauw. Een zachte bries komt door het open raam naar binnen en streelt mijn koortsige lijf.

Het is Stille zaterdag en vanaf maandag ben ik geveld door de griep, die gepaard gaat met hoge koorts, keelpijn, flinke verkoudheid en inmiddels een groeiende druk op mijn oren. Dacht ik eerst nog met een paar dagen wel weer op te knappen, naarmate de dagen vorderden en ik me alleen maar beroerder ging voelen, werd die hoop behoorlijk de bodem ingeslagen. We hadden een druk programma met de paasdagen, druk in de zin van: leuke dingen, een feestje van buurtbewoners ter ere van een zoveel jarig huwelijk op deze zaterdag, Paasmorgen: een kerkdienst waarin nicht Lise met haar vriend Bas belijdenis doen van hun geloof en daaraan gekoppeld, verjaardag schoonpapa en op paasmaandag de 60e verjaardag mijn mijn broer David. Met het mooie weer in het vooruitzicht kan het niet anders dan allemaal leuk worden. Wat kan het nog tegenhouden? De griep dus, nooit meer op gerekend, want het ging zo goed, de hele winter al. In de loop van de week ga je al keuzes maken, okay, allemaal wordt teveel, dus dat niet en daar ga jij, Andries, maar alleen heen en dan hoop ik dat we daar samen heen kunnen. Maar helaas, hoe dichter we bij het weekend komen hoe meer strepen er getrokken worden tot alles is weggestreept.

Deze stille zaterdagmiddag zit ik er behoorlijk doorheen, de koorts wil maar niet zakken, en heeft me al behoorlijk uitgeput. Na eerder deze week op maandag op de eerste hulp gelegen te hebben, wisten we dat het om een griep gaat, maar ik vond het wel wat te lang duren. Net toen Andries op het punt stond om maar alleen naar het feestje van de achterburen te gaan, vroeg ik hem toch eerst maar even de huisartsenpost te bellen. Gelukkig kon er snel een huisarts deze kant opkomen en ook zij bevestigde weer dat het een flinke griep is. Ze heeft me wel een antibiotica voorgeschreven die me even een zetje in de goede richting moet geven. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een antibiotica, 3 pillen maar, alsof ik niets gewend ben…..

Inmiddels zijn we een paar dagen verder, Pasen is voorbij, het mooie weer loopt ten einde en de antibiotica lijkt zijn werk te doen. De koorts is gezakt, blijft over nog een flinke verkoudheid, hoestbuien en een ontzettende vermoeidheid.

Vandaag stond er een reguliere controle bij mijn arts gepland. Ik heb me hier vanmorgen heen gesleept, of eigenlijk: Andries heeft me er(door)heen gesleept. Het goede nieuws is dat de Kahler niet actief is, maar dat ik ‘gewoon’ een stevige griep te pakken heb die er voor mij behoorlijk inhakt en vooral veel tijd nodig heeft. De kunst is nu, rustig aan doen en aansterken.

Ook al heb ik Pasen (weer) vanuit mijn bed moeten vieren. De fantastische, eigenlijk onbegrijpelijke boodschap blijft hetzelfde. Gods alomvattende liefde, het offer van Jezus, hoe kan ik het ooit vatten, Zijn overwinning op de dood. Voor eeuwig is Zijn heerschappij, Zijn troon staat onwankelbaar, ongeëvenaarde kracht ligt in Zijn grote naam, Jezus overwinnaar!

https://youtu.be/YJ69mTCyVX8

Groet, Mieneke

Verstuurd vanaf mijn iPad