Vandaag neem ik jullie mee op mijn wandeling en deel ik jullie mijn gedachten. Mijn inzet is een wat langere wandeling te maken, het rondje langs het Valleikanaal en over de Grebbeliniedijk terug van ruim een uur. Ik moet weten of dit gaat lukken, donderdag word ik gebeld door de radioloog: moeten we nog een keer bestralen of was 1x genoeg. Daar twijfel ik nog over. De pijn is zeker nog niet weg, maar is wel dragelijk. Maar langere wandelingen maken durf ik nog niet zo goed, wat zijn de gevolgen? Nog een keer bestralen heb ik niet zo veel zin in, de vermoeidheid daarna was heftig. En die komt dan bovenop de vermoeidheid waar ik al last van heb. Een dilemma waar ik nog niet uit ben.

Ik start de wandeling vanuit huis en arriveer al snel bij het Valleikanaal. We pakken eerst het fietspad langs het kanaal. Lang en recht strekt deze zich uit, met de zon in mijn gezicht. Ergens halverwege is er een bankje tijdens mijn wandeling waar ik even in de zon kan zitten. Onderwijl luisterend naar de Johannes Passion en knabbelend aan wat pistachenootjes die ik nog in mijn zak had gestoken geniet ik even van de zon, het glinsterende water, de vogels, eenden, zwanen en meerkoeten. Ik denk terug aan de afgelopen periode:

De vermoeidheid waarmee deze behandeling gepaard gaat valt me zwaar tegen. Na de eerste kuur zijn de doseringen van de medicatie aangepast. Hiermee zijn de hartkloppingen en is de kortademigheid wel afgenomen, wat heel fijn is. De vermoeidheid is hiermee nog niet weg. Het valt soms niet mee om in de ochtend het raamwerk van de dag weer op te tuigen: douchen/wassen, tanden poetsen, oefeningen, aankleden enz… alsof ik een oude diesel op moet starten, het helpt soms om ergens op tijd voor uit mijn bed te komen, alsof ik dan toch beter op gang kom. Gelukkig is het niet elke dag zo. Opstaan gaat dan makkelijker en ik val dan vaak gelijk in de valkuil dat ik die dag wel even vol kan proppen met van alles en nog wat, hier valt nog wat te winnen. Heeft iets met plannen te maken…
Volgende week heb ik weer een afspraak met de hematoloog. Als ik het aangeef kunnen we stoppen met deze behandeling en de nieuwste veelbelovende behandeling inzetten, maar ik wil deze behandeling nog wel een kans geven zolang hij werkt, mogelijk is het een kwestie van wennen. Als ik nu stop en inzet op de nieuwe behandeling is dat toch een soort gok, want niemand kan mij garanderen dat de nieuwe behandeling voor mij goed werkt. Als ik deze behandeling nog een tijd kan doorzetten heb ik die tijd toch maar weer gewonnen. Ik heb al te vaak de ervaring dat het anders kan gaan dan verwacht. Een dilemma waar we volgende week verder over gaan nadenken. 

De zon schijnt en ik zet mijn wandeling voort. Het lopen over de dijk is een uitdaging, het fietspad langs het kanaal is mooi vlak, maar hier moet ik laveren over boomwortels, langs kuilen, graspollen en bunkers die nog half ingegraven in/op de dijk staan. Ik merk dat ik hierdoor af en toe wat uit balans raak. Door mijn voeten stevig neer te zetten en het tempo erin te houden gaat het goed. En ik geniet hier altijd intens van. En wanneer het slotkoor van de Johannes Passion inzet denk ik terug aan het leuke feest wat we hebben gevierd ter ere van Andries zijn 60e verjaardag. Wat zijn we dankbaar dat we deze dag mochten vieren met ons gezin, familie en dierbare vrienden in het Uilenbos met een lekker pannenkoekenbuffet. We hebben er van genoten. Het was intens, met mooie woorden en zelfs een lied van Andries voor mij!

Ik ga deze wandeling volbrengen, veel keus heb ik ook niet meer, ik moet nu eenmaal door om thuis te komen. Het gaat best goed, al doe ik er wel iets langer over dan normaal. Nu afwachten wat ik morgen ga voelen hiervan. Bedankt dat je even met me bent meegewandeld.

Lieve groet,
Mieneke

Herr Jesu Christ, erhöre mich, erhöre mich
Ich will dich preisen ewiglich!