Voort slepen

De dagen rijgen zich aan één, dag wordt nacht, nacht wordt weer dag, met daarin de vaste momenten van het innemen van de medicatie. En proberen wat eten naar binnen te krijgen, én deze binnen te houden. De afgelopen dagen kwam daar een hevige hoofdpijn bij, waarbij het voortslepen extra zwaar wordt. Onderbrekingen zijn de bezoekmomenten.

Vanmorgen was een tegenvaller, de nachtrust was onrustig en opnieuw werd ik met hoofdpijn wakker. De misselijkheid neemt dan toe en het ontbijt kwam er dan nog sneller uit dan het er in ging ( sorry Andries, het lag echt niet aan je vers afgebakken broodje).

Tijdens het douchen liet ik het water als Gods liefde en kracht over me heen stromen:

Houd mij vast,
Laat uw liefde stromen,
Houd mij vast
Heel dicht bij uw hart
Ik voel uw kracht
En stijg op als een arend,
dan zweef ik op de wind
gedragen door uw Geest
En de kracht van uw liefde

Het is me gelukt om mijn rondje valleikanaal te lopen op een goed moment, en even leek alles weer gewoon. Een dankbaar moment.
Dat was vrijdagavond, een heerlijke zomerse avond.
Na de verfrissende buien van zaterdag was het weer lekker om een rondje te doen, die was wel wat korter.
Het is stil in huis, Wilbert en Anne zijn een weekendje bij de familie in Zeeland, even niet elke dag je zieke moeder zien, dat is ook wel even goed.
Vandaag is het weer een pittige dag, waarvan ik had gehoopt dat ik die even niet zou hebben.
Dit stukje schrijven doe ik met tussenpozen, het helpt me steeds weer om even overeind te komen, mijn gedachten te verzetten.
Voor nu verlang ik naar rust in mijn constant onrustige lichaam.

Hold on, God knows what he is doing