Gevoel en verstand
Deze week voelt weer anders dan de week daarvoor. Ik ben niet echt gespannen, maar er gebeurt wel van alles in mijn hoofd. Bij het stofzuigen dinsdag overviel mij ineens een intens verlangen dat er niets aan de hand was. Een gek gevoel waarbij mij gevoel en verstand met elkaar botsten. Natuurlijk weet ik dat de werkelijkheid anders is, maar wat zou ik het graag anders willen. Vanochtend gebeurde het mij weer, ik gaf Mieneke een knuffel en weer die gedachte en dat intense gevoel. Ik moest mijzelf weer even toespreken en mij verbijten. Het blijft lastig, ik wil er niet aan en weet ook dat ik er samen met die lieve schat middenin sta.

Werken
De afgelopen 2 weken heb ik geprobeerd wat te werken, het lukte niet echt.
Veel collega’s waren verrast mij te zien en vroegen natuurlijk hoe het was. Fijn om met ze te praten, maar ja, echt los kom je dan niet van de situatie. Ik neem ze het niet kwalijk, gelukkig leven ze mee en daar ben ik dankbaar voor. Mijn aandacht en scherpte was ook niet erg aanwezig, merkte ik. Doorgaans doe ik mijn werk met enthousiasme en passie, maar dat voelde ik nu niet zo veel. Dat werk achter de schermen, het gaf geen voldoening. Deze week dus maar thuisgebleven en wat achter de pc gezeten, dat beviel beter. Geweldig dat ik die ruimte van mijn werkgever krijg, toch!

Proberen te genieten
Vandaag met Mieneke in een bos tussen Amersfoort en Soest een flink stuk gewandeld en daarna een lekkere lunch in Soest. Het was fijn om zo samen te zijn, met elkaar te praten over onze kinderen, herinneringen ophalen, of gewoon even niks zeggen. Tegelijk is het een gek idee dat ik met Mieneke volgende week rond deze tijd een dagje UMC Utrecht heb gehad en dat dan ook het echte gevecht in haar lichaam gaat beginnen. We zullen er de kracht voor krijgen, zeker weten, maar dat gevoel zal mij nog wel eens parten spelen. In mijn advies aan de mensen die ik begeleid en die vaak ook in zorgelijke situaties zitten zeg ik vaak dat ze helpende gedachten moeten hebben. Mijn helpende gedachte is dan ook: Mieneke is van elke chemokuur en behandeling steeds weer goed bijgekomen, dus dat zal straks ook wel zo gaan. Of: Mieneke is een vechter en ze krijgt daar ook kracht voor van haar Hemelse Vader die haar niet loslaat.

Tja, gevoel en verstand, gelukkig kun je ze niet uitschakelen. Ik in ieder geval niet.

Tot slot een gebed uit het gebedenboek van Toon Hermans

“Heer, ik bid U, laat mij U tegenkomen
in de gewone alledaagse menselijke dingen
in een handdruk en een glimlach
in een liefkozing of een traan
in de kleine dingen om mij heen
en op elk ogenblik van de dag.”

Lieve groet,
Andries