De vraag hoe het met me gaat wordt weer steeds vaker gesteld, dus is het weer tijd voor een berichtje. Al een poosje zit ik te broeden op mijn blog. Ik kan natuurlijk wel weer vertellen dat het steeds beter gaat, mijn conditie vooruit gaat en de training zijn vruchten afwerpt, maar dat ik nu even wat rustiger aan doe, omdat ik wat te hard van stapel liep en blablablabla, maar iets met een metafoor of gewoon een leuk verhaal maakt het wat leuker om te lezen dus zoek ik meestal nog een onderwerp wat er op dat moment goed inpast. Nu zitten er twee onderwerpen in mijn gedachten maar na mijn fietstochtje vanmiddag ben ik er nog niet helemaal uit, wordt het onderwerp de gesnoeide druif of de cabrio. Laat ik maar beginnen met de druif. De druif die al jaren in onze tuin staat en waar ik toch ieder jaar weer van geniet is al een aantal jaren onderwerp van discussie tussen manlief en mij. Een tijd heeft hij het niet goed gedaan, maar na wat extra aandacht en voeding doet hij het best weer goed, te goed denk ik, want Andries heeft er last van: hij groeit veel te hard, de druiven eten we toch niet, het is namelijk een witte wijndruif, dus wat hebben we er aan? Ik probeer dan uit te leggen dat ik de plant gewoon mooi vind, en die druiven zijn gewoon voor de vogels. Helaas weet ik hem er niet van te overtuigen en om de lieve vrede te bewaren heb ik toegestemd dat hij weg gaat, mits ik op een andere plek een eetbare druif mag planten. En ergens op een dag in februari lag daar ineens die prachtige druivenstam op de stoep, in stukken gehakt. Er stak nog een triest stammetje van zo’n 15 cm uit de grond. ‘Die spit ik er later wel uit’. Maar dat ‘later’ liet even op zich wachten. Door de ziekenhuisopname van mij raakte de druif in de vergetelheid. Maar de druif laat niet met zich sollen, want inmiddels is hij al weer flink aan het uitlopen, en wel zo goed dat ik de uitlopers moet gaan opbinden. Eigenlijk voel ik me best verwant met die druif. Nog niet zo lang geleden voelde ik me ongeveer als dat kleine stukje stam wat nog net uit de grond kwam, ja de wortels zaten er nog, maar niet zichtbaar, en nu mag ik weer uitlopen en dat gaat goed. Het onderzoek bij de neuroloog geeft hoop op herstel van de beschadigde zenuwen: er is nog activiteit gemeten. Ik blijf goed oefenen en trainen, maar doe het even wat rustiger aan, de vermoeidheid begon deze week toe te slaan, ik was niet meer vooruit te branden en slaap als een os. Deze week staat er nog een bloedonderzoek gepland, daar hoop ik volgende keer meer over te vertellen. En o, ja de Cabrio. Die bewaar ik nog even voor mijn volgende blog.

En met het schrijven van dit blog staat weer de druif ter discussie, ik weet nog niet hoe die gaat aflopen.

Mieneke