Vooruitgang

Op deze grijze maandag ga ik maar eens schrijven over de zonnestralen van de afgelopen tijd. Allereerst maar even over mijn vooruitgang. Mijn bloedwaarden gaan gestaag, maar langzaam vooruit. Twee weken geleden heb ik nog een flinke verkoudheid gehad, wat een flinke aanslag was op mijn weerstand en mijn energie. Het voelde alsof ik weer terug bij af was, maar wonderlijk genoeg kwam ik er vrij snel bovenop en is het net of die week gedwongen rust ook even goed is geweest. Het trainen van mijn armen heb ik ook even op een laag pitje moeten zetten omdat ik mijn rechterschouder overbelast heb. Dit is nog een erfenisje van mijn gebroken arm vier jaar geleden. Deze heeft tijdens mijn vorige revalidatie te weinig aandacht gehad, waardoor ik deze schouder ‘verkeerd’ ben gaan gebruiken. De juiste balans zoeken is echt noodzakelijk en het gaat me steeds beter af. Inmiddels ben ik al wel zover dat ik niet meer iedere keer met de taxi naar het ziekenhuis ga, maar dit regelmatig met de fiets kan doen. Dus ik ga zeker vooruit, maar hier en daar komt er weleens wat tussen, wat het proces voor een tijdje stagneert.

Genieten

Gelukkig zijn daar altijd de momenten met heuse zonnestralen om van te genieten. Afgelopen weekend waren we dertig jaar getrouwd en dit hebben we met de kinderen zaterdag gevierd. Vanuit Urk hebben we een leuke vaartocht gedaan op een mooie botter. Het was mooi weer, eten, drinken aan boord, echt genieten. Bij terugkomst konden we nog even het Fishfoodfestival bezoeken en luisteren naar het Zuiderzeekoor uit Urk ….. wat een gezelligheid. En dit alles werd georganiseerd door Stichting Vaarkracht (ja, dit is even promotie, maar dat hebben ze verdiend). Deze stichting verzorgd vaartochten voor (ex)kankerpatiënten en hun familie. En dat doen ze goed! Het was een zeer geslaagde dag met heel veel zonnestralen.

En dan nu …

De cabrio, die zat nog in de pen en hebben jullie nog tegoed van mij. Ik was nog maar amper terug uit het ziekenhuis en Andries maakte zich zorgen of ik nog wel in de cabrio zou kunnen rijden, die ik vorig jaar cadeau kreeg voor mijn 50ste verjaardag. Naarstig ging hij op zoek naar een mogelijkheid om deze in te ruilen voor een automaat. Ikzelf was hier helemaal nog niet mee bezig en vertrouwde erop dat het allemaal wel goed zou komen met die armen van mij, en dan wel weer zou kunnen autorijden. Erg gecharmeerd was ik dus ook niet van zijn inspanningen, simpelweg omdat ik nog niet zover was. Maar hij heeft zijn plannen toch doorgezet en al heel snel stond er een andere cabrio te blinken voor de deur. En nee, na een poging om hier zelf in te rijden besloot ik me nog een poosje te laten rijden, en daar geniet ik op dit moment nog het meest van! En ik ga heus nog wennen aan het rijden in een automaat en dan ben ik vast ook heel blij met de inruil.

Een heel bijzondere zonnestraal!

Met Moederdag kreeg ik wel een heel bijzonder cadeau! Onze familie groeit dit jaar, als alles goed gaat, met 2 kleine voetjes, handjes, en nog veel meer liefs. Rond Kerst verwachten Maartje (haar doopnaam is Maria!) en Michel hun eerste kindje en worden wij opa en oma. Wat wordt dat een kerstfeest om naar uit te kijken!

Mieneke