Nu ik mijn werktijden aan het opbouwen ben krijgt mijn leven weer een normalere wending. Het vroege opstaan gaat me steeds makkelijker af, mits ik op tijd onder mijn dekbed kruip. Op de fiets naar huis door het Lockhorsterbos dwarrelen de bladeren om mij heen en rijd ik over een kleed van bladeren waarbij de straat zo goed als niet meer zichtbaar is. De zonnestralen kleuren het pallet van bladeren nog mooier dan ze al zijn, en ik geniet met volle teugen van deze mooie herfst tijdens mijn rit naar huis.  Maar ondertussen ben ik nog volop aan het afscheid nemen van een eindeloos mooie zomer. De tuinkussens heb ik toch eindelijk maar opgeborgen met het idee, als we weer zo’n vroeg voorjaar krijgen, ik ze na maximaal 4 maanden weer tevoorschijn kan halen. En nadat ik vorige week de tuin flink heb gesnoeid en de woekeraars er uit heb gehaald, kan ik niet wachten om er komend voorjaar nieuwe spul in te zetten. Helaas heeft de buxusmot toegeslagen in mijn zorgvuldig gevormde, traag groeiende buxus, die eindelijk tot een volwassen haag was gevormd,  maar ik kon het nog niet over mijn hart verkrijgen om deze er uit te halen. De plantenbon die ik voor mijn verjaardag heb gekregen zal waarschijnlijk niet genoeg zijn voor een nieuwe buxushaag…..

Het laatste controlebezoek, met daaraan voorafgaand het bloedonderzoek, bij de hematoloog leverde goede uitslagen op. De bloedwaarden blijven wat aan de lage kant hangen, maar de M-proteïne staat nog steeds op nul en is stabiel. Ik hoop maar dat de griepprik mij voldoende beschermt tegen de griep komende winter. Mijn conditie gaat goed vooruit, ik voel me een stuk energieker en inmiddels ben ik gestopt met de wekelijkse revalidatie. Terugkijkend ben ik in een halfjaar goed vooruitgegaan en heb ik flink gewerkt aan spierkracht en stabiliteit. Het is nog niet optimaal, zeker niet wat mijn armen betreft. En ook mijn rug, en dan met name de aangetaste, ingezakte ruggenwervel,  protesteert tegenwoordig meer nu ik weer wat actiever ben. Om hier goed mee om te gaan zal ik voorlopig regelmatig bij een fysiotherapeut verder in behandeling gaan. Het hoofdstuk ‘revalidatie’ is hiermee afgesloten en hiermee ben ik weer een stap verder op weg naar ‘normaal’ leven zonder al te veel ziekenhuisritjes. Al is ‘normaal’ niet meer zo normaal als het was en dat zal het ook nooit meer worden. Maar elke dag is een gift, een cadeau waar we ons steeds in mogen verheugen, onze hemelse Vader is de gever van elke goede gave. God verlangt ernaar om ons te zegenen met een overvloedig leven en overvloedige vreugde. En niet zomaar vreugde, de vreugde van Christus! Volmaakt , volledig, aantrekkelijk en aanstekelijk! En zo gaan we gestaag richting de kerst en daarmee komt ook de geboorte van ons eerste kleinkind steeds dichterbij. Het uitzien naar de kerst krijgt zo wel een heel nieuwe dimensie!

Groet, Mieneke