En terwijl de bevrijdingsfeesten losbarsten in het land, lig ik nog na te shaken van een paar pittige dagen. Nadat ik in het weekend aardig opgeknapt was en we ook nog eens een fijn weekend met mijn familie hebben gehad, was ik maandag vol goede moed om de volgende behandeling in te gaan. Tot ik ’s avonds vanuit het niets hondsberoerd werd. Ik zal jullie de details besparen, maar voor die nacht was het toilet (met een emmer tussen mijn benen) mijn toevluchtsoord. Na deze slapeloze nacht moest ik mijn 2e behandeling ingaan en stond ik opeens 5-0 achter. Nadat ik me in mijn kleren had gehesen en Wilbert mij netjes in het ziekenhuis had afgeleverd ging het, eenmaal in de behandelstoel, helemaal niet goed. De verpleegkundige schrok van mijn veel te lage bloeddruk en heeft snel een bed voor me geregeld, waar ik binnen een mum van tijd aan het infuus lag.

Opgeschort
De behandeling werd even opgeschort want er moest eerst het een en ander uitgezocht worden. Er volgden een bloedonderzoek en een hartfilmpje waarvan ik de uitslag slapend heb afgewacht. Na een uurtje kwam dat binnen en daar kwamen gelukkig geen verontrustende dingen uit. Waarschijnlijk had ik last van een buikvirus…. pech.
Na overleg met de arts werd de behandeling toch doorgezet en die spuit was zo gezet. Daarna nog 3 uur wachttijd die ik ook weer slapend heb doorgebracht. Inmiddels was Andries gearriveerd, en die zag ik op een gegeven moment met zijn hoofd op de tafel een uiltje knappen. Ik had hem nogal wakker gehouden die nacht. Sorry schat…

Bevrijdingsdag
Zo voelt het voor mij nog even niet. Gisteren en vandaag is mijn bed nog mijn grootste vriend. Vanavond ben ik even naar buiten geweest voor een wandelingetje, dat heeft wel even geholpen om de stress uit mijn lijf te lopen. Mij nu weer aanpassen aan de omstandigheden, dat het toch weer anders gaat dan ik had gehoopt, dat vraagt wel weer wat incasseringsvermogen. En ja, dit gaat vast weer goed komen, maar de onzekerheid, het niet weten, kan zo fnuikend zijn. Wie zegt mij dat het de volgende keer anders zal zijn, of blijft dit de komende weken een terugkerend proces, hoe hou ik dat vol?
Vandaag vierden we bevrijdingsdag, een dag van bevrijding na alle verliezen die zijn geleden. En ik heb die bevrijding meegevierd. Al was het vanuit mijn bed. Ik weet dat ik me ‘bevrijd’ mag voelen, ook al zit ik vast in een ziek lijf.
Eens komt er een dag van vrede, waar geen ziekte, pijn, oorlog of gebrokenheid meer zal zijn. Eenmaal is het vechten voorbij, dan zien we Uw macht en Uw pracht!

‘Ik sluit mijn ogen en vertrouw op Uw licht dat over mijn leven schijnt. Ik bid dat ik mag opstaan in Uw kracht.‘

Liefs Mieneke