Dit keer een bericht van Andries:

De afgelopen weken vragen veel mensen in mijn omgeving hoe het nou voor mij is dat de kankercellen bij Mieneke weer zichtbaar schade aanrichten in haar lichaam. Tja, ik sta erbij en kijk er naar, letterlijk. Al die jaren wandel ik samen met haar op, zie ik haar ziek worden en weer opkrabbelen. Periodes van flinke behandelingen wisselen zich af met relatieve rustige stabiele fases. Heel soms konden we het voor even min of meer vergeten, maar altijd kwam het weer om de hoek kijken. Soms verwachtten we het, geregeld overviel het ons.

Die ziekte is echt slopend voor het lichaam van Mieneke, maar ook mentaal merk ik dat het aantikt. Mieneke heeft hier met professionele hulp een mooie weg in gevonden. Ze is evengoed wel sterker dan ik ben, merk ik. Ze kan veel aan die lieverd, ik denk dat mij dat in haar situatie niet gelukt was. Nogmaals, ik sta erbij en kijk er naar, maar terugkijkend zie ik ons wel als een sterk span. We zijn samen best wel eens boos op die ziekte, ik heb 2 weken geleden sinds tijden weer eens goed gescholden, daarna gehuild en toen met Mieneke gebeden. Volgende keer kan het weer een andere volgorde zijn 😉 De vechtlust die Mieneke laat zien helpt mij ook het vol te houden en vooral te leven in het hier en nu. Alhoewel die onzekerheid van wat er nu weer allemaal te wachten staat, welke behandeling we al of niet kunnen kiezen en hoe die zal werken en hoe Mieneke zich zal gaan voelen, mij wel wat onrust in mijn hoofd geven. Het is vermoeiend, merk ik.

Gelukkig hebben we, en dat zeg ik echt met overtuiging, nog een heel mooi leven. Het lijkt elkaar tegen te spreken, maar ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn. Het klinkt misschien cliché, maar wat geniet ik van onze (schoon) kinderen en de kleinkinderen. Wat een cadeautjes zijn, Vera, Lenn en Bram, dat maak ik toch maar mooi samen met Mieneke mee.

Daarnaast heb ik mijn werk waarin ik gelukkig nog steeds met bewogenheid en enthousiasme mij richt op hulpvragen van kinderen en hun ouders (of andersom). Ik kan daarin echt nog wat betekenen en mijn kwaliteiten inzetten. Betrokken collega’s om mij heen vergroten ook mijn wereld en beperken het niet alleen tot het ziekenhuis of de ziekte.

Ik geniet ook van mijn taak of bediening in de kerkelijke gemeente van Mozaiek0318. Als aanspreekpunt van het team Welcome, mag ik geregeld wat leiding geven aan het team wanneer we op zondag de gemeenteleden en gasten welkom heetten. Prachtig om zo de kerk te vertegenwoordigen. Daarnaast geniet ik van de preken en het zingen. Wat een passie en enthousiasme, de tranen biggelen vaak over mijn wangen. Hier voel ik mij kwetsbaar op een positieve manier. Ik dank God voor Zijn liefde, ik dank Jezus voor Zijn komst op aarde en dat ik door Hem genade ontvang en ik dank Zijn Geest die in mij werkt. Ik weet dat als het mij en Mieneke niet altijd lukt halleluja te roepen dat veel familie en vrienden aan ons denken of voor ons bidden. Dank lieve mensen, dat doet heel erg goed.

Hieronder een nummer wat samenvat wat ik voel en niet altijd kan zeggen.

https://open.spotify.com/track/0ICbe98Wi52cD3vTDGQLER?si=77pgcF9HRlOKvKIbFe5Nfw