Al slikkend probeer ik een opkomende hoestbui te voorkomen, ondertussen luisterend naar de irritante tik in de ventilator boven mijn hoofd. Natuurlijk kan ik de hoestbui niet voorkomen en de volgende minuten gaan mijn spieren in mijn buik en mijn middenrif met mij op de loop en lukt het mij niet om ze in de hand te houden. Uiteindelijk kan ik een slok water nemen en kom ik weer tot rust. De tik in de ventilator is nog niet weg en ik trek een paar keer aan het koord om hem uit en aan te zetten, dat helpt.
Sinds een paar weken ben ik verkouden, en de eerste anderhalve week bleef ik mijn ding doen, het was vervelend en ik probeerde alles om er goed doorheen te komen. Pakte regelmatig mijn rust, spoelde liters zout water door mijn holtes en nam alles in aan vitamines en supplementen die me konden helpen. Het mocht niet baten.
Na een gezellig etentje met David en Jelly, liep ‘s avonds opeens de temperatuur op naar 39C: koorts. En dan is daar het dilemma weer (waarom is dit altijd ‘s avonds??!!), ga ik het ziekenhuis bellen (wat protocol is) of probeer ik met pcm de nacht door te komen. Eerst de pcm maar. En terwijl ik lig te hopen dat het beter wordt gaan er allerlei scenario’s door mijn hoofd en kom ik tot de conclusie dat ik moet bellen. Een klein uurtje later zit ik op de SEH voor de gebruikelijke controles: bloed en een longfoto. Net na twaalven zijn we thuis: geen nare dingen gevonden. Dus uitzieken. Ik blijf een dagje in bed, doe daarna rustig aan en meld me op dinsdag weer in het zkh voor de behandeling. Bij de controles bleek ik weer koorts te hebben.. huh… die zag ik even niet aankomen. Ik had net 10 km gefietst. Oke, ik voel me niet erg top en had de ondersteuning ook wat hoger gezet dan normaal, maar toch.
Dus daar gingen we weer: bloed afnemen, foto maken en wachten en weer niks gevonden. Uiteindelijk de injectie gekregen waar ik voor kwam en weer naar huis.
Toen ging het bergafwaarts, die verkoudheid én de behandeling er bovenop is denk ik wat teveel voor mijn lijf. Alle energie vloeide weg, eten is weer moeizaam, even de trap naar beneden en weer terug naar boven is een uitputtingsslag en de hoestbuien worden steeds zwaarder. Vrijdag heb ik gebeld met de specialistisch verpleegkundige en gevraagd om een antibioticakuur. Uiteindelijk heb ik die gekregen en het lijkt iets te doen.
Over twee dagen staat de volgende injectie Elranatamab weer gepland, maar dat zie ik niet echt zitten. Een weekje uitstel zou mij denk ik goed doen: dus dat wordt weer een belletje naar het zkh morgen.
Het ging zo goed en wat hebben we een heerlijke zomer gehad, we hebben genoten van ons mooie land: de Betuwe, waar we kilo’s fantastisch lekkere kersen hebben gegeten, Zuid-Limburg, waar het bloedheet was, en we toch een fietstocht door het prachtige heuvellandschap hebben gemaakt. Waar we, omdat het te heet was om iets te ondernemen, mooie gesprekken hebben gevoerd met mede kampeerders en waar we naar de Spar gingen om verkoeling te zoeken. Al fietsend en wandelend genoten we van het Rivierenlandschap rondom Arnhem. Uiteindelijk keerden we weer terug in de Betuwe, omdat Rian haar 50e verjaardag vierde en we dat niet wilden missen! Tussendoor reisden we elke dinsdag naar Leusden, gooiden een wasje in de wasmachine, gaf Andries de planten water en ging ik voor mijn behandeling naar het zkh.
De zomer stopte niet: een weekje Zeeland hoorde er natuurlijk ook nog bij, met een bezoek aan Wilbert en Rosanne die in Vrouwenpolder hun vakantie vierden op Landgoed Twistvliet (ja, daar waar Anne werkt 😉). En eenmaal weer thuis had ik nog een uitje gepland staan met Maartje, Vera en Lenn: Pretpark Julianatoren. Wat een dag! Nooit gedacht dat ik nog een keer met mijn kleindochter in de achtbaan zou belanden! Oké, het is dan misschien niet de meest spectaculaire, maar genoten hebben we en de volgende keer doe ik het zo weer!!
En daarna volgde het verhaal waar ik mee begon, hoe een verkoudheid mijn leven weer stil legt en me weer met de neus op de feiten drukt. Deze kuur is de laatste dat ik elke week een injectie krijg. Daarna wordt het elke 2 weken. Ik kijk er naar uit, vooral omdat ik hoop dat de bijwerkingen minder zullen worden: mijn eetlust was gelukkig al beter maar nog niet op mijn normale niveau. En omdat het griepseizoen er weer aan zit te komen en mijn afweer slecht is, hoop ik dat dit iets beter zal worden en ik toch wat meer bestand ben tegen allerlei virussen.
Voorlopig geef ik me over aan de liefdevolle zorg van Andries die het huishouden onder controle heeft en zelfs voor de buurvrouw blijft koken! Wat een topper!
Ik lig nog steeds onder een rustig zoemende ventilator, heb net een geestelijke oppepper gehad door de kerkdienst te kijken en ga weer vol vertrouwen deze nieuwe week in.
‘De Heer behoedt je voor alle kwaad, hij waakt over je leven, de Heer houdt de wacht over je gaan en je komen van nu tot in eeuwigheid. Psalm 121 vers 7 en 8
Lieve groet,
Mieneke
Blogberichten 