Vanuit mijn slaapkamerraam heb ik de zomer zien over gaan in de herfst, al zijn de bomen nog voor een groot deel groen, sommige laten al prachtige felle herfsttinten zien. Het is raar om in huis nog steeds het idee te hebben dat het nog zomer is, maar wanneer je buiten komt te ervaren dat die nu toch echt voorbij is. Op de momenten dat het nog lekker was buiten heb ik die wel benut. En zondag en maandag was ik zelfs in staat om weer in klein stukje te wandelen.
Vorige week heb ik mijn zorgen over mijn situatie nog een keer geuit in een belletje maar het ziekenhuis. Het hoesten hield maar aan en ik had het idee dat er toch iets met mijn longen was. Dit resulteerde weer in een longfoto. Hierop was (twijfelachtig) iets te zien wat op een infectie kon wijzen, en dat was reden om mij wederom een antibioticakuur te geven. In de loop van de week kreeg ik de indruk dat deze dan toch wat ging doen want het hoesten werd echt minder.
Operatie
Inmiddels had ik de oproep voor de operatie gekregen en deze heeft afgelopen dinsdag plaatsgevonden. Dat was weer een heel nieuwe ervaring. Ik was om 10.15u aan de beurt, dat was fijn, anders lig je ook maar te wachten. Ik ben heerlijk in slaap gevallen met een beeld van een operatiekamer met engelen rondom de operatietafel en artsen. Toen ik wakker werd dacht ik even dat ik in mijn eigen bed lag, maar al snel merkte ik dat ademhalen lastig was. Dit ging alleen via mijn mond, want mijn neus zat vol met tampons en ik had een soort snorretje onder mijn neus. Deze moest het nabloeden opvangen. Heel fijn was dit niet en lekker een beetje doorslapen zat er dus niet in. Ik kreeg een ijsje, wat wel lekker was voor mijn droge mond en zere keel. De KNO arts kwam nog even langs om te vertellen dat het allemaal goed is gegaan en dat ik thuis zelf de tampons uit mijn neus mag halen. (De draadjes die hieraan zitten zaten op wangen en mijn neus geplakt.) Niet veel later was ik weer op de afdeling en rond 4 uur waren we alweer thuis.
En nu?
Na een lange nacht met steeds wat hazeslaapjes en weer een slok drinken mocht ik de eerste twee tampons er uithalen. Dat was even een spannend dingetje, maar ging gelukkig makkelijker dan ik had verwacht. Ik had gelijk al wat meer lucht. De andere twee heb ik er vrijdag uitgehaald. Het voelt nog best vol allemaal, maar het is nog allemaal gezwollen in mijn neus en het voelt erg beurs aan. Nu flink spoelen met zoutoplossing en de tijd zal leren of het allemaal geholpen heeft.
Weer fietsen?
Dat wandelen wat ik aan het begin van de week nog kon doen, moet ik weer gaan opbouwen. De narcose heeft er best ingehakt en ik heb wel weer even tijd nodig om hier van bij te komen. Gelukkig wordt er goed voor mij gezorgd door Andries. Maar intussen begin ik de muren van mijn slaapkamer wel een beetje zat te worden. Ik zou graag weer uit het bubbeltje willen stappen en kijk uit naar lange wandelingen en mijn fiets! En o, ja, ook nog zo’n ding, ik weet niet hoe anderen dat doen als ze lang ziek zijn, maar een kappersbeurtje zou ook wel weer fijn zijn…
Voorlopig bestudeer ik nog even de muren van mijn slaapkamer, geniet ik van koffiemomentjes (met lekkers!) en wil ik jullie allemaal bedanken voor het meeleven, bidden, de kaartjes, appjes, bloemen enz… 🫶🏻
Lieve groet,
Mieneke
