Auteur: mienekekuiper

Marathon chemo

Na 4 dagen chemo voelt het toch wel als een marathon gelopen te hebben.
Vanmiddag voelde ik hem wel zitten. Moe, koud, rillerig, futloos en misselijk ben ik mijn bed in gegaan, en heb geprobeerd te slapen (het pepmiddel in mijn lijf maakt dat wel weer lastig). Na mijn slaapje had ik eigenlijk geen zin mijn bed uit te komen, heb nog wat tv gekeken, maar uiteindelijk lonkte de zon mij toch weer naar buiten.
Helaas het was toch nog wat te fris en de zon verdween regelmatig. Mezelf getrakteerd op een extra tabletje tegen de misselijkheid, en een gemberthee, wat ook zou moeten helpen tegen misselijkheid.

Omdat ik nog wel wat in beweging wil zijn, goed voor mijn conditie, goed voor mijn darmen, want met al die medicatie zijn die behoorlijk van slag, heb ik na het eten de moed verzameld voor een wandeling.
Thuisgekomen voelde dat als 15 km fietsen op de hometrainer. Maar het voelde toch goed.

Morgen geen pepmiddel meer, de chemo gaat zijn werk doen, ik ben voorbereid op een terugslag.

De achtbaan heeft de gang er weer in gezet, ik kan niet zien welke loopings en spiralen er deze keer in zitten……

‘Don’t give up on God, because He never gave up on you’

Hardnekkig haar

En nog steeds heb ik een acceptabele bos haar, wat nu uitstekend in model is te brengen. Vanmorgen bij het wassen was het bosje wat ik uit het doucheputje haalde aanzienlijk minder dan de vorige keren, het lijkt even te stagneren. En dat vind ik helemaal niet erg. En, ik kan zelf mijn haar weer föhnen! Weer een stapje verder met mijn arm.
Als ik er in het ziekenhuis een opmerking maak over het feit dat het wel lang duurt dat al mijn haar weg is, wil ik uiteraard horen dat dit nooit voorkomt en ik wel een heel speciaal geval ben. Helaas ze houden zich op de vlakte daarover. Niks speciaals, ook bij mij verdwijnt het, al duurt het dan wat langer. De afspraak bij de kapper heb ik nu maar helemaal afgezegd, en met hem afgesproken dat ik het laat weten wanneer het zover is.

Vandaag de derde kuur gehaald, en ik voel de eetlust al afnemen. Ik word nog overeind gehouden door de pepmiddelen die ik slik, maar die zijn na morgen ook weer afgelopen. De bouilonnetjes en chipjes komen in zicht.

Vanmiddag toch nog lekker op de lounchebank zitten lezen. Maar nu begint het weer te regenen. Dat rondje lopen wat ik net wilde gaan doen, moet maar even tot vanavond wachten.

Ik ben dankbaar dat het tot zover nog goed gaat!

De tweede kuur

En dan ben je op het moment dat je weer zo goed voelt, dat je de ziekte bijna kan vergeten. Gisteren hebben we Anne en haar vriendin om half 8 uitgezwaaid, die nog een weekje op fietsvakantie gaat. Ze hebben de ‘beste’ week uitgezocht: wind en regen en hooguit 15 graden de komende week.

Verder zijn we lekker uit geweest, hebben we heerlijk geluncht, nog wat gewandeld en gewinkeld, en thuis met familie de lounchebank ingewijd.
De normale dingen voor een gewone zaterdag.
Misschien toch iets te veel, want vannacht lukte het, ondanks de vermoeidheid, niet echt om te slapen, dus mijn voornemen om deze ochtend naar de kerk te gaan pakte vanmorgen toch iets anders uit.

Morgen start dan de tweede kuur. Dat betekent dat ik tot en met donderdag elke dag naar het ziekenhuis moet, ik hoef er niet te blijven. Mag dus lekker in mijn eigen bed slapen en hoef geen ziekenhuiseten. De zelfgemaakte bouillon staat al klaar, ingevroren in kleine bakjes. De zoute chips is ingekocht en wordt bewaakt met mijn leven. Morgen nog even citroenen en verse munt halen om mijn glazen water een beetje smaak te geven.
Wat dat betreft ben ik er klaar voor, al blijft het afwachten hoe het deze keer gaat verlopen. Voor mij is het in ieder geval wel prettig dat het de komende week niet zo warm zal worden.

Het is geweldig om te merken dat er zoveel mensen aan ons denken, voor ons bidden en meeleven. Ik voel me gedragen en ben God dankbaar dat Hij me zoveel mensen om mij en mijn gezin heen geeft.
Het geeft mij kracht om de volgende kuur weer in te gaan.

Training en revalidatie

Die huildag was kennelijk nodig. Ik voel me nu lichamelijk goed en weet en accepteer nú dat ik nog steeds ziek ben en een rottige behandeling nodig heb. Al zullen er vast weer huilmomenten terug komen.
Vandaag geniet ik weer van de kleine dingen. Gisteren zijn de kussens voor de loungebank binnen gekomen en het is genieten in eigen tuin tussen de buien door. Nu maar opladen voor volgende week, wanneer de kuur maandag weer opnieuw begint.

Elke morgen stap ik op de hometrainer en fiets mijn ‘rondje’ van 15 kilometer, vanmorgen lukt mij dat binnen 30 minuten. Het geeft een goed gevoel om daarin mijn grenzen op te zoeken en te verleggen en zo mijn conditie op peil te houden.

Verder ben ik flink aan het oefenen met mijn arm. Dat betekent zoveel mogelijk in de dagelijkse bezigheden mijn arm gebruiken, en daarnaast nog wat oefeningen doen die ik van de fysio heb meegekregen. En dit gaat steeds in kleine stapjes vooruit. Hoe blij kan je zijn als je je eigen brood weer kan snijden, of weer kan schrijven! Maar nog gekker: alleen maar je arm strekken, want dat gaat nog steeds niet vanzelf.

Gelukkig knapt Maartje ook weer op en heeft ze geen enge bacterieën uit Bolivia meegenomen.

Vandaag ga ik een leuk uitje voor morgen plannen, ook al wordt het een 50+ uitje, ik wil er even uit, mijn huis en tuin zijn heerlijk, maar die ga ik nog genoeg zien de komende maanden.

‘Geluk en genade volgen mij
alle dagen van mijn leven,
ik keer terug in het huis van de HEER
tot in lengte van dagen.’

Psalm 23

Huildag

Vannacht wakker geworden en liggen piekeren. Ik realiseerde mij dat het uitstellen van mijn haar er af halen nog steeds ontkenning is. Ontkenning van het feit dat ik kanker heb en het nooit meer hetzelfde zal zijn. Ontkenning van het feit dat ik niet zonder deze behandeling kan. Op het moment dat mijn hoofd kaal is kan ik er niet meer om heen. Maar ik ben er klaar mee.
Nadat ik toch nog in slaap gevallen ben word ik somber wakker en herhaalt zich een mantra in mijn hoofd: ik heb kanker en het gaat nooit helemaal weg. Het liefst blijf ik de hele dag liggen met de gordijnen dicht.
De zon en en de blauwe lucht staan in schril contrast met mijn sombere stemming en lijken me uit te dagen.
Na een huilsessie en ontbijt probeer ik mijn gedachten af te leiden door de krant te lezen, maar de ellende van anderen kan me op dit moment even niet boeien.
Ik dwing mezelf op te staan en hijs mezelf in mijn sportkleding en ga de uitdaging met de zon aan.
Na 30 minuten, ’15 kilometer’ fietsen en een aantal vreselijke beats op de hometrainer ben ik uitgeput, en ga ik deze dag aan.
De rest van de dag blijft moeilijk, aan het eind van de middag met Andries een eind gelopen en mijn worstelingen besproken. Dat lucht op.
De zon blijft eindeloos zijn best doen en ik geef me gewonnen.
Aan tafel lezen we Psalm 16:
‘Steeds houd ik de HEER voor ogen,
met hem aan mijn zijde wankel ik niet.’

Dilemma

Vandaag zal ik moeten besluiten of mijn haar er morgen helemaal af gaat of dat ik het nog even laat zitten. Ondanks dat het uitvalproces gestaag doorgaat, mijn kussen ligt nu weer vol met haar, zit er nog steeds een aardige bos op mijn hoofd, en is het alleen maar dunner geworden.
Morgen staat de afspraak bij de kapper gepland, maar zoals het er nu uitziet stel ik het misschien toch liever even uit.
Ik maak nog een paar foto’s van mijn haar, nee, ze zijn niet charmant genoeg om op mijn blog te zetten, maar het zet mij meer aan het twijfelen.
Vandaag nog maar eens goed over nadenken ….
En straks de haren weer van mijn kussen en uit de badkamer en verder verwijderen.

Morgen meer hierover…

Lounchen en conditie

Vrijdagochtend wakker geworden na een een nacht waarin ik van alles ‘moest’. Het was de hele nacht ‘hard werken’: oppassen op kinderen, boodschappen doen, mensen wegbrengen met de auto, jasjes naaien en ondertussen ook nog ziek zijn, dus niet echt uitgerust wakker geworden. Dat was te merken. Vermoeide dag gehad.

Gisteravond een slaappil genomen die voor een ontspannen nachtrust heeft gezorgd, en deze dag gaat het veel beter.
Andries en Anne hebben deze week een heerlijke loungebank gemaakt in de tuin, en vandaag hebben we al lekker kunnen loungen in de zon op de nog ongeschuurde bank.
Vanmorgen wenste ik, dat ik even het gevoel terug mocht hebben hoe is om niet ziek te zijn. Vandaag heb ik die momenten even gehad, het is gebedsverhoring!

De andere kant is dat het al bijna vertrouwd wordt om op gezette tijden de medicatie in te nemen, (ik zou het bijna gaan missen). Om elke keer dat ik aan mijn haar zit, een pluk in mijn handen te hebben. Heel gestaag zet dit proces door, gelukkig heb ik veel haar, tot nu toe is het alleen nog maar dunner geworden.

Om de stress uit mijn lijf te krijgen heb ik vandaag ‘5 kilometer’ gefietst op de hometrainer die mijn schoonouders voor me hebben meegenomen. Dat voelde goed, en ik ga hem zeker gebruiken om mijn conditie op peil te brengen op de goeie dagen.

Psalm 67
‘God wees mij genadig en zegen mij,
Laat het licht van uw gelaat over mij schijnen’

‘Als je niets kunt doen, doe dan ook niets. Blijf dan maar gewoon dichtbij Jezus. Luister naar Hem. En wacht af. Werp al je bekommernis op Hem.’

Niets doen

Dat is het dan, altijd bezig en plannen maken, en dan niets meer kunnen/hoeven doen. Het hoofd zit nog vol, maar de rest wil niet meer meekomen, als een motor die maar draait, maar de aandrijving mist.

Opstaan, ontbijten op bed (dank lieve Andries, voor deze verwennerij elke ochtend) en dan ligt daar een lege dag, waarvan het weer afwachten is hoe die gaat verlopen. Een uur vooruit plannen en verder niet.
Het is nog steeds raar dat je leven ineens zo kan veranderen. Dat je blij bent met hele kleine dingen, zoals koffie drinken in de zon, zelf een boterham klaar maken.

Ik mis mijn pepmiddelen, vanmiddag weer een uur geslapen en nog steeds moe.
Toch eens kijken hoe ik mezelf op een andere manier kan oppeppen.

Het oefenen met mijn arm is nog hard werken en ik krijg er behoorlijk spierpijn van. Maar het gaat zeker vooruit. Ook dat zal ik wel weer te snel willen….