Zwak en klein
Dankzij de slaappillen redelijk goed geslapen, en inmiddels is de onrust uit mijn lijf iets verdwenen. Wat dan overblijft is een enorme vermoeidheid, knikkende knieën en een wiebelige horizon.
Vanmorgen weer naar het ziekenhuis geweest voor een injectie, onderdeel van de kuur. Deze keer waren we binnen een half uur klaar. Naast mij zat een vrouw van mijn leeftijd, bezig met haar zesde en laatste chemokuur. Het was wel even prettig om iemand in een zelfde soort schuitje te spreken, al was zij al een heel stuk verder op weg.
Het is fantastisch dat Andries de komende maanden zorgverlof heeft gekregen om voor mij te zorgen. Op deze manier kan hij altijd met mij mee. Het geeft een stuk rust in het gezin.
Op het moment dat je lichamelijk wat rustiger wordt, wordt het emotioneel ook weer wat rustiger. Tijdens de beroerde momenten is het emotioneel een achtbaan, die amper te volgen is. Frustratie, angst, ontkenning, boosheid, verdriet, ze komen allemaal voorbij. De hometrainer helpt wel, maar mijn energie is minimaal, dus dat is snel weer klaar. Gooien met tissueboxen of proppen papier heeft meer effect.
Het schrijven voor mijn blog dwingt mij om na te denken over mijn gevoel, het zoeken naar woorden en zinnen is een heilzaam proces. Het staat er meestal niet in één keer op.
De psalmen, oud of in een nieuw jasje, beschrijven vaak ook goed mijn gevoelens of ze geven troost. Dan voel ik mij zwak en klein.
Zo werden wij samen getroost door een concert waar we via You Tube ‘toevallig’ op terecht kwamen, ik lag zondag de hele dag op bed en Andries hield me de hele morgen gezelschap. Het is een concert van The Psalm Project, een optreden in Amerika, de oude psalmen in een nieuw jasje. Door alle verschillende psalmen kwamen zo’n beetje alle emoties langs.
Deze keer niet een link van 1 nummer maar een link naar een heel concert, neem een keer de tijd om dit te beluisteren.
Liever nederlands? Dat kan ook, gewoon even zoeken via You Tube naar The Psalm Project, dan kun je nummers afzonderlijk beluisteren.
